Jak wyglądało XIX-wieczne Olesno

Jak wyglądało XIX-wieczne Olesno - podróż w czasie to opowieść o tym, jak zmieniało się Olesno od połowy XIX wieku - mówi dr Adelheid Glauer, rodzona oleśnianka, która od lat mieszka w niemieckim Osnabrück. Środek XIX wieku jest charakterystycznym punktem na wykresie historii Olesna, bo właśnie wtedy wybudowano wiele zabytkowych budynków, które do dzisiaj stoją na oleskich ulicach. Budynki, będące od dziesiątków lat wizytówkami miasta, to: stary szpital św. Anny wraz z dobudowaną kaplicą św.

Juliusz Bieniek

Juliusz Bieniek - do szkoły poszedł na początku XX wieku, kiedy Polska była jeszcze pod zaborami. Wydalono go z gimnazjum w Kluczborku za czytanie polskich książek. Juliusz Bieniek urodził się w 1895 roku w Sowczycach koło Olesna. - Sowczyce należały wtedy do parafii Wysoka - mówi Cyprian Tkacz, prezes Stowarzyszenia Pro Parochia i organizator Górnośląskiego Sympozjum Regionalnego im. Ks. Biskupa Juliusza Bieńka w Wysokiej (czytaj w ramce). Juliusz Bieniek przyjął święcenia kapłańskie w 1918 roku.

Lucjan Jurczyk

Lucjan Jurczyk - 20 marca 2012 na cmentarzu przy kościele pw. Świętej Trójcy pożegnaliśmy Lucjana Jurczyka, urodzonego w przedwojennym Landsbergu, chodzącą encyklopedię miasta. Miał 80 lat. Nie ma żadnej przesady w nazywaniu Lucjana Jurczyka chodzącą encyklopedią Gorzowa Śląskiego. Był rodowitym gorzowianinem, urodził się w 1931 roku w przedwojennym Landsbergu. Z zawodu elektryk, ale od wielu lat skrzętnie zbierał źródła dotyczące historii lokalnej. Spisywał historie i legendy, zbierał stare mapy, kolekcjonował archiwalne zdjęcia.

Historia ewangelików w Oleśnie

Historia ewangelików w Oleśnie - Ewangelicy współtworzyli religijną i kulturową mozaikę Olesna od schyłku XVIII wieku - mówi Ewa Cichoń, dyrektor Oleskiego Muzeum Regionalnego i znawczyni historii miasta. - Wśród nich było wiele wybitnych dla Olesna i regionu postaci. Najbardziej znany jest charyzmatyczny pastor, Leopold Polko. Był pierwszym proboszczem ewangelicko-augsburskiej gminy wyznaniowej w Oleśnie. Jego podobiznę do dzisiaj możemy oglądać w zabytkowym kościele ewangelickim, stojącym na skraju parku miejskiego w Oleśnie.

Dzwon Świętego Michała w Oleśnie

Dzwon Świętego Michała w Oleśnie - dzwon Świętego Michała, poświęcony patronowi najstarszej świątyni w Oleśnie (kościół grodowy wzmiankowany był już w 1226 roku), został skonfiskowany podczas II wojny światowej. Dzwon miał być skonfiskowany już w 1916 roku podczas I wojny światowej, ale ówczesnemu proboszczowi ks. Pawłowi Foikowi udało się uratować go przed konfiskatą. Wiosną 1943 roku nie było już jednak ratunku. Dzwon został zdjęty z dzwonnicy i zarekwirowany przez wojska niemieckie.

Radłów na początku XX wieku

Radłów na początku XX wieku - Radłów jest stolicą gminy, w której stoi urząd gminy, bank, przychodnia lekarska oraz gimnazjum z nową halą sportową. 100 lat temu Radłów był tylko małą wioską, której mieszkańcy nie mieli nawet swojego kościoła. W okolicy były trzy parafie: w Sternalicach, Biskupicach i Kościeliskach. Na niedzielną mszę świętą mieszkańcy Radłowa chodzili prawie 8 kilometrów do Sternalic.

Gorzów Śląski przed II wojną światową

Gorzów Śląski przed II wojną światową - przed wojną była tu polsko-niemiecka granica między Landsbergiem (czyli ówczesnym Gorzowem) a Praszką, ale gorzowianie żenili się z praszkowiankami, chodzili też do Polski na zakupy. Granica była na rzece Prośnie. Zachowały się zdjęcia z przejścia granicznego zarówno od strony Praszki, jak i od Gorzowa Śląskiego. Miejscowością nadgraniczną po niemieckiej stronie była Zawisna (wtedy jako niemiecka wioska Grenzwiese koło Gorzowa Śl., dzisiaj już część Praszki). Na pocztówce z 1911 roku widać drewniany graniczny most.

Praszka na początku XX wieku

Praszka na początku XX wieku - na początku XX wieku miasto nad Prosną było miejscowością nadgraniczną. Niemal połowę mieszkańców stanowili Żydzi, którzy zbudowali okazałą synagogę oraz dwie szkoły. Przez setki lat Praszka była miastem nadgranicznym. Leży bowiem już „za Jordanem”, jak żartobliwie od lat mówią mieszkańcy miasta. Jordanem jest rzeka Prosna, która przez wieki była rzeką graniczną. Oddzielała ziemie polskie od Śląska, później zabór rosyjski od pruskiego.

Figura Świętej Anny Samotrzeciej w Oleśnie

Figura Święta Anna Samotrzecia w Oleśnie - gotycka figura była obok ołtarza największym skarbem pątniczego drewnianego kościoła św. Anny. Tryptyk został kilkanaście lat temu skradziony. Figura świętej na szczęście ocalała. Ponad stu oleśnian przyszło w poniedziałek na spotkanie muzealne pt. „Świętość oleskiego ludu. Aspekt teologiczny i kultowy figury św. Anny Samotrzeć z Olesna poddanej gruntownej renowacji.” - Pomysłodawcą takiego tematu był ks. Walter Lenart, proboszcz parafii w Oleśnie - zdradziła Ewa Cichoń, dyrektor Oleskiego Muzeum Regionalnego. - Figura św.

Historia Żydów w Oleśnie

Historia Żydów w Oleśnie - pierwsi Żydzi pojawili się w mieście XV wieku. - Na Małym Przedmieściu zamieszkała pierwsza żydowska rodzina Kaumów - informuje Wojciech Łonak. Do końca XVIII wieku Żydów grzebano na cmentarzu przy kościele Bożego Ciała (który wówczas był drewnianym kościółkiem). Pod koniec XVIII wieku ilość starozakonnych mieszkańców Olesna wzrosła, wtedy utworzyli własną gminę, czyli kahał. W 1814 roku olescy Żydzi wybudowali drewnianą synagogę. - Była zbudowana z drewna na kamiennym podmurowaniu - mówi Wojciech Łonak.